Njeriu që agjëron është mirë të ngrihet në syfyr (imsak) dhe të hajë ushqimin e syfyrit, sepse me këtë fiton energji për të agjëruar ditën. Në syfyr bëhet edhe nijjeti për agjërim, që është kusht, sepse pa nijet nuk ka agjërim. Nijeti mund të bëhet edhe vetëm me zemër, mirëpo është mendub të bëhet edhe me gojë: “Vendosa që për Zotin ta agjëroj ditën e sotme. O Zot, ma bëj kabull!” Mirëpo, nëse dikush është shumë i lodhur, ai mund të mos ngrihet në syfyr, por nijjetin ta bëjë në mbrëmje kur të bjerë të flejë.

Mirë është që të shpejtojmë me iftarin, të mos e vonojmë për kot, bile më mirë është që njëherë të çilet iftari e pastaj të falet namazi i akshamit. Duke çelur iftar është mirë të këndohet kjo dua: “All-llahumme sumtu ve bike amentu ve alejke tevekkeltu ve ala rizkike eftartu” (O Zoti im, për Ty agjërova, Ty të kam besuar, në Ty mbështetem dhe me rizkun Tënd çela iftar).

Mustehab është që iftarin ta çelim me hurma ose me diçka të ëmbël. Mustehab është që agjëruesi t’u ndihmojë materialisht, me para ose me ushqim fukarenjve. Mustehab është që brenda mundësive ditë e natë të lexojmë e dëgjojmë Kur’an, të biem salavate mbi Pejgamberin a.s., të bëjmë zikër e të merremi me lexim të librave të fesë.